Zo’n twee maanden geleden arriveerden we in Toamasina. De tijd is voorbij gevlogen. In de vorige blog schreef ik over onze eerste kennismaking met het land en het ziekenhuis. Sindsdien is er veel werk verzet en veel gebeurd!
Oogoperaties en Onhankelijkheidsdag
Vanmorgen werd tijdens de wekelijkse briefing op maandagochtend verteld dat het operatieprogramma voor oogpatiënten succesvol is afgerond. 230 oogpatiënten werden geopereerd en kregen hun zicht terug. Dat zijn meer operaties dan gepland en daar zijn we erg blij mee. Achter elk van die operaties schuilt een persoonlijk verhaal van iemand die weer kan zien, werken, leren of voor zijn familie kan zorgen. Een van de mensen die hierbij betrokken is, is Anneli uit Zweden. Voor haar is dit al de dertigste keer dat zij bij Mercy Ships dient. Ze helpt bij de patiëntenselectie en is teamleider bij het oogheelkundig team op de OK.
Bij de operaties kijken we nadrukkelijk niet alleen naar de aantallen. Mercy Ships investeert bewust in het opleiden van lokale artsen en verpleegkundigen. Dat betekent soms dat er minder operaties op een dag kunnen worden uitgevoerd, omdat ervaren specialisten tijd vrijmaken voor training en begeleiding. Die investering betaalt zich echter jarenlang terug wanneer lokale zorgverleners hun kennis weer doorgeven en zelfstandig patiënten behandelen.
Afgelopen week vierde Madagaskar de onafhankelijkheidsdag. De viering daarvan begon tijdens de avond van 25 juni. Er was vuurwerk aangekondigd en daarom stonden we om 7u op deck 8 te wachten op wat komen zou. Waarschijnlijk was het geld op, want er volgde geen vuurwerkshow. De volgende dag werd er wel een feestje gevierd met de patienten die die dag een afspraak hadden. Op de foto’s daarvan zijn twee meisjes (en een moeder) te zien die Liesbeth kent van de speltherapie die ze met deze kinderen doet bij het HOPE Center!
Interviews en columns
Op 18 juni verscheen een interview met Liesbeth in het Friesch Dagblad. Zij is gevraagd om maandelijks een column te schrijven over ons leven en werken aan boord van de Africa Mercy.
Ook werden we geïnterviewd door de uitgever van de plaatselijke weekkrant in Ede, Ede Stad. In Ede verscheen een ingekort interview, terwijl in Barneveld het volledige interview te lezen was!
De interviews en columns zijn te lezen op een aparte pagina: In de media.
Stapelbedden en patiëntenvervoer
Het werk bij Financiën is divers te noemen. Een van de projecten waar we bij betrokken werden betrof de aanschaf van extra stapelbedden. Vanwege een piek in patiëntbezetting moest er extra capaciteit gecreëerd worden in het HOPE Center. De totale kosten bedroegen 15 miljoen ariary, omgerekend zo’n 3.000 euro. Zoals ik eerder schreef is het biljet met de hoogste waarde hier 20.000 ariary, zo’n 4 euro. Om deze bestelling contant af te rekenen zijn 750 biljetten nodig! Als neveneffect van het eerdere project om Mobile Money breder in te zetten, bleek het ook mogelijk om deze bestelling digitaal te betalen. Veiliger voor de vrijwilligers en een verbetering van de interne beheersing van de financiën van Mercy Ships.
Een ander interessant onderwerp is patiëntentransport. Patiënten komen uit het hele land en er wordt door Mercy Ships voorzien in vervoer. De wegen zijn in slechte tot zeer slechte staat, waardoor een reis ontzettend lang duurt. Om daar een idee van te krijgen: dit is de route die een patiënt uit Sambava aflegt. Hemelsbreed is de afstand zo’n 400 kilometer, per weg verdriedubbelt dit:
(De gemiddelde snelheid waar Google mee rekent, 50 km/u, is wensdenken. De helft is meer realistisch)
Op de heenweg pikken bussen de patiënten op afgesproken plaatsen op. De terugweg is complexer, want capaciteit is beperkt en om geen schaars bed bezet te houden, gaan patienten naar huis zodra dat medisch verantwoord is. Dat betekent veelal dat er gebruik gemaakt wordt van openbaar vervoer. Er is hier geen 9292ov om de reis te plannen en te kijken wat dat kost, dus het is een zeer handmatig proces. Ik probeer het proces hier te doorgronden en daar lessen uit te trekken voor Togo, in de hoop dat we daar verpleegkundigen administratief meer kunnen ontlasten.
Verloren zoon en barmhartige Samaritaan
Naast werk is er tijd om ons in te zetten voor de lokale gemeenschap. Mercy Ships doet actief aan ‘church engagement’, want betekent dat met lokale kerken wordt samengewerkt. Een daarvan is actief in ‘prison ministry’. Elke week wordt op dinsdag een bezoek gebracht aan de vrouwengevangenis en zaterdagochtend aan de jeugdgevangenis. Ik ben inmiddels twee keer naar de jeugdgevangenis geweest, waar jongens van 14-17 jaar verblijven. De omstandigheden zijn ronduit schrijnend. Omheind met een muur van 4 meter, verblijven er ruim 30 jongens op 400 m2 (20x20m). Ze slapen in een gebouwtje, waar ook een schoollokaaltje is. Er is een toilet en semi-open riool en verder beton.
Er wordt ons niet precies verteld waarom de jongens daar vast zitten, maar wel is duidelijk dat veel van hen geen vader en moeder meer hebben. Ook behoren ze tot de allerarmsten, want anders worden ze door hun naasten vrijgekocht. De gevangenis voorziet nauwelijks in eten en er wordt verwacht dat familie grotendeels in de eerste levensbehoeften voorziet. Velen ontvangen nooit iets.
Ons bezoek ziet er als volgt uit: we zingen een lied, geven een Engelse les, doen een spel, vertellen een Bijbelverhaal en delen tot slot eten uit. Nu komt mijn ervaring bij Amsterdam UMC goed van pas! De eerste keer heb ik een spel gedaan dat ik heb geleerd bij een training Verandermanagement bij De Baak (moraal: verkeerde gewoonten veranderen is lastig, maak het leuk). De tweede keer heb ik ze het favoriete spel van de Zorgadministratie geintroduceerd: Ameriakaans liften (doel: leren tellen in het Engels). Het enthousiasme dat ze daarbij lieten zien was verbazingwekkend en aanstekelijk!
Bij het eerste bezoek heb ik het verhaal van de Barmhartige Samaritaan verteld en de tweede keer het verhaal van de Verloren Zoon. Het zijn verhalen die goed zijn toe te passen in hun situatie. Hoewel het intense ochtenden zijn, is het fantastisch om Licht te brengen in deze duistere plek.
Tim jarig en schooljaar afgerond
Afgelopen maand waren er voor de kinderen twee hoogtepunten. Tim werd 11 jaar! Onze eerste verjaardag aan boord. Liesbeth heeft een heerlijke appeltaart gemaakt en hij kreeg een afstandbestuurbare auto. De dock is een uitstekende plek om daarmee te scheuren!
Een ander hoogtepunt was de afronding van het schooljaar. De transitie van het Nederlandse onderwijs naar de Academy aan boord is boven verwachting goed gegaan. Dat is gebedsverhoring! Annejet ging naar preschool en gaat nu naar Kindergarden. Haar juf, miss Lynn, is bijzonder creatief. Zij had door een lokale kleermaker een tenue laten maken om de ‘graduation’ van preschool te vieren. Annejet straalde!
Lemuren en banyanbomen
Madagaskar is het land van de lemuren. Dit zijn aapachtigen die nergens anders ter wereld voorkomen. Vooral Tim en Daan wilden ze erg graag zien. Net ten noorden van Toamasina is een park waar ze leven, maar dit park was helaas gesloten vanwege omgewaaide bomen door de cycloon. We kregen de tip dat we de auto wel konden parkeren bij de ingang van het park en erbij in de buurt konden wandelen. Aangekomen bleek het inderdaad een leuke plek voor de kinderen om te spelen. Na een uurtje kwam iemand naar me toe, die in het Engels zich voorstelde en vroeg of we geinteresseerd waren in de lemuren. Op mijn volmondig ja, heeft hij speciaal voor ons het park een uurtje geopend. De meeste lemuren die we zagen zijn geconfisqueerd door de doaune bij een poging tot illegale export. Het zijn fascinerende beesten!
De veelzijdigheid van de natuur blijft ons verbazen en boeien. Bij een wandeling aan de rand van Toamasina zagen we tropische bloemen en planten.
(De laatste foto is door Tim gemaakt!)
Ook ontdekten we net buiten de haven een stadspark met banyanbomen. Naar verluid hebben de Fransen die ooit aangepland om de stad te verkoelen. De bomen komen oorspronkelijk uit India en zijn imposant.
De veelzijdigheid van de ervaringen overweldigt ons soms. We zien Gods heerlijkheid in de schoonheid van de schepping. Het volgende moment zien we alle menselijke ellende om ons heen en brandt de vraag ‘waarom’ op onze lippen. Ik las afgelopen weekend een tijdschrift, De Nieuwe Koers, dat een andere Nederlandse vrijwilliger had achtergelaten. Daarin stond een interview met Ronald Westerbeek. Hij had een vergelijkbare ervaring in zijn tijd als correspondent in Zuid-Soedan. Het meest funest voor zijn geloof waren de makkelijke antwoorden die christenen gaven op zijn vragen. Hij ging op bezoek bij kunstenaar Otto de Bruijne. “‘Waar heb je die antwoorden voor nodig dan’, vroeg Otto. ‘Zodat je God weer begrijpen kunt? Dat het weer klopt? Misschien wil God wel dat je de pijn voelt. En de woede. Omdat Hij ook lijdt aan wat er gebeurt. Omdat God ook woest is. De vraag is: durf jij je aan Hem toe te vertrouwen? Ook als je er geen barst van snapt?’” Wat ik ook herkende was zijn conclusie bij christenen in Rwanda na de genocide: “Deze mensen moeten God op een totaal andere manier kennen dan ik”. We bidden in dat opzicht om een leerzame tijd.
ik geniet van de foto’s, de natuur is bijzonder mooi.
en wat leuk dat Liesbeth een column gaat schrijven, mijn buurvrouw, wat zijn we trots op haar. en op jullie allemaal.
Dank voor deze lange update. Heel invoelbaar wat je beschrijft en fantastisch dat jullie hoop en verlichting kunnen bieden in wellicht ogenschijnlijk uitzichtloze situaties. Trots op jullie!
Wat is het mooi om jullie blogs te lezen en zo op afstand een klein beetje mee te mogen “beleven”. Waardevol ook om te lezen dat er naast het praktische werk ook gedeeld mag worden van het Evangelie en in de zorg voor onze naasten. De laatste alinea is treffend; dank voor het delen van die les!
Een fijne zomervakantie en alle goeds verder!
Wat een mooi verhaal weer, dankjewel, ik geniet ervan jullie te volgen. Groet!
Van harte Gods zegen in alle omstandigheden van jullie boeiende, prachtige, aangrijpende, verdrietige en verrassende wereld, waar ook de strijd niet zal ontbreken!
Wat een mooi, invoelend en “pijnlijk” verslag. We zijn nu in de VS, bij Duke hebben ze volgens mij de grootste hoeveelheid lemur apen buiten Madagascar.
Met veel belangstelling volg ik jullie werkzaamheden en avonturen in Madagaskar!
Dit spreekt mij extra aan omdat ik in 2013 ruim een maand lang door heb gereisd. Het is een prachtig land met een unieke natuur. Ik heb ook gezien hoe arm dit land is en hoe groot de behoefte aan medische zorg en infrastructuur is. Ik heb dan ook veel bewondering voor het werk dat jullie en Mercy Ships doen!