Liesbeths maandelijkse column in het Friesch Dagblad voor de maand augustus is gepubliceerd en hier te lezen.
Koraal
Begin van deze week heb ik een bezoek gebracht aan het huis in aanbouw van een mede-Mercy Shipper die inmiddels 8 jaar aan boord van de AFM woont. Hij komt uit Madagaskar en blijft hier als het schip vertrekt voor de fieldservice in Togo volgend jaar. Hij heeft een jaar geleden land gekocht en bouwt daar nu een huis. Hij kwam op mijn pad en vroeg financieel advies. Samen met hem werk ik aan een business plan om op de strook grond voor zijn huis een restaurant te bouwen, dat hem vanaf eind van dit jaar in zijn levensonderhoud kan voorzien.
Doel van het bezoek was om een beeld te vormen van de locatie, de mogelijkheden en de investeringen die nodig zijn om het restaurant te openen. De locatie is veelbelovend en hij heeft goed over het plan nagedacht. De bouwkwaliteit is ook goed, dat werd bevestigd door een ander crewlid die daarin expertise heeft en ook mee was. Uitdaging is dat de benodigde investering zo’n twee keer zo hoog uitvalt dan hij initieel had geraamd. Een lening afsluiten bij de lokale bank is ondoenlijk: de rente is 2-5% per maand, en voor het opstarten van een business zal dit aan de bovenkant van die range zitten. Dat komt dus neer op zo’n 50% rente per jaar! Met een aantal gulle donaties en een lening verwachten we dat zijn restaurant toch dit jaar gerealiseerd gaat worden.
Onderweg naar zijn huis kwamen we langs een plek waar hij zijn bouwmaterialen koopt en hij even moest overleggen met iemand die de deuren en ramen voor zijn huis maakt. Het viel ons op dat er brokken koraal lagen. We vroegen hem waarom. In Toamasina wordt koraal gebruikt voor het bouwen van de septic tank. Een goede uitleg daarvan vond ik hier.
Ik vind dit één van de complexe onderwerpen waar we mee geconfronteerd worden. De schepping gaat ons aan het hart. Koraal is een schitterend onderdeel van de natuur en moet beschermd worden, zeker omdat sinds 1950 al 50% van het koraal is verdwenen. Aan de andere kant kan ik het de mensen hier niet kwalijk nemen dat ze in hun bestaan proberen te voorzien. Tijdens het bezoek aan de bouwplaats was er bijvoorbeeld een jongen, waarvan ik inschat dat hij zo oud is als onze oudste zoons (9-11 jaar). Zijn taak was om water pompen met een handpomp, en hiermee recent gemaakte stenen nat te sponzen. Stenen worden hier namelijk niet aangevoerd, maar ter plekke gemaakt van zand en cement. Om ervoor te zorgen dat ze goed uitharden moeten ze gedurende de hele dag voortdurend nat worden gemaakt. Wat gun ik het deze jongen dat hij naar school kan! Stel dat zijn vader met een pirogue 500kg koraal gaat halen, dan levert dat genoeg geld om het schoolgeld van een maand te betalen. Als ik dan echter lees over de visser die nog levende octopussen vond in het koraal, dan weet ik het ook niet meer..
Computer
De dag erop was ik uitgenodigd voor een bezoek aan Bethany Hospital. Met dit ziekenhuis wordt nauw samengewerkt, met het oog op Education, Training and Advocacy (ETA). Er worden trainingen gegeven en op allerlei manieren meegedacht om dit ziekenhuis vooruit te helpen. Iemand dacht dat ik wellicht ook mijn bijdrage kan leveren door structuur aan te brengen. Vanuit een aantal Europese landen zijn containerladingen vol met (afgedankte) medische apparaten opgestuurd. Deze staan in een grote loods, maar niemand weet precies wat het is, of het nog werkt en compleet is en wat ermee te doen. Ik vond het een overweldigende aanblik en het gaf een machteloos gevoel. Waar te beginnen?
We hebben aan twee projecten gewerkt. De eerste betrof een ECG-apparaat met een oude computer waarop Windows 7 draait. Deze geeft bij het opstarten een foutmelding, waardoor de software om de metingen te doen niet meer kan worden opgestart. Waar sommige bedrijven het laten afweten als we om support vragen, en ons adviseren om een nieuw apparaat te kopen, hulde voor de firma Schiller. Zij hebben alle software gratis aangeleverd, inclusief instructie en advies. Er was iemand van IT mee om het besturingssysteem te ontgrendelen (het admin-paswoord van het Zwitserse ziekenhuis zat er nog op en die wisten we niet) en opnieuw te installeren. Helaas loste dat het probleem niet op. Waarschijnlijk is de harde schijf of het geheugen kapot. Uiteindelijk besloten we het apparaat mee te nemen naar het schip, want dit werk uitvoeren in een loods zonder voorzieningen is niet optimaal. Eenmaal bij het schip deed ik een oproep aan de community om te helpen sjouwen. In no time kwam het Deck-team helpen, en werd het apparaat het schip op getakeld naar het dek waar de IT-afdeling zit. Hopelijk is het probleem hier te fixen en kunnen ze het apparaat voorlopig weer gebruiken.
Het andere project was niet minder taai. In de loop der tijd zijn zuurstofconcentrators gedoneerd, van allerlei merken en types. In deze apparaten zit een cilinder met een zeolietfilter. Bij een bepaalde druk houdt dit filter stikstofmoleculen tegen, waardoor het percentage zuurstof toeneemt. Eigenschap van zeoliet is dat het enorm hydrofiel is, dat wil zeggen dat het vocht opneemt. In een westerse omgeving moeten de cilinders al regelmatig vervangen worden, laat staan in een tropische omgeving met hoge luchtvochtigheid. Met behulp van een apparaat van het schip is geanalyseerd hoe het gesteld was met de effectiviteit van de apparaten. Toen bleek dat een aantal geen enkele werking meer hadden, waaronder een apparaat dat op de OK wordt gebruikt als patiënten geen geld hebben om zuurstof uit een zuurstoffles te betalen. Idee van mijn collega was om een cilinder uit een wel werkend apparaat te halen en hiermee het apparaat voor de OK te fixen, omdat dit meer prioriteit heeft. Helaas, omdat het om allerlei verschillende merken gaat die niet compatibel zijn, lukte dit niet. We hebben vervolgens uitgezocht of deze cilinders leverbaar zijn in Madagaskar, wat helaas ook niet het geval is. We gaan nu proberen de cilinders in Nederland te bestellen. Dat zou betekenen dat ze zo’n 3 jaar zuurstof hebben op de OK.
Het geeft voldoening om me hiervoor in te zetten, met een brede taakopvatting van financiën en bedrijfsvoering. Ik heb ontzettend veel respect voor de verpleegkundigen die training geven in dit ziekenhuis. De middelen waar ze mee gewend zijn te werken, zijn er vrijwel niet. Mensen komen pas naar het ziekenhuis als ze doodziek zijn, wat vaak te laat is. Uiteindelijk is lokale mensen trainen en opleiden de beste manier om de gezondheidszorg in Madagaskar op een hoger niveau te krijgen. Willen jullie bidden voor onze mensen in deze humanitaire frontlinie?
Supergoed bezig!
Wat mooi om zo mee te lezen in deze, voor mij, zo onbekende wereld met al die specifieke omstandigheden!
Wat een verhaal weer! En wat bijzonder dat jullie met jullie krachten en talenten op zoveel meer manieren kunnen bijdragen dan gedacht! Ook al zitten er grote uitdagingen bij! Gods blijvende zegen gewenst!
En een mooie column Liesbeth!
Heel veel waardering voor jullie werk!